HLMBLG - Haarlemblog
Een blog over Haarlem en Haarlemmers, gemaakt door Haarlemmers. Beelden, geluiden, gedachten, gedichten waarin Haarlem de achtergrond en de voorgrond is.
A blog about Haarlem and its inhabitants, made by artists from Haarlem. Photo's, images, thoughts, poems, prose capturing Haarlem and life in it.
Zoeken
Speciale onderwerpen HLMBLG - HaarlemBlog
- Zijlpoort
- Oranje
- Centrum
- Haarlem-Noord
- Raaks
- Schalkwijk
- Spaarne
- Station en omgeving
- Waarderpolder
- .Haarlem in vogelvlucht
- .IJs
- .Vervlogen tijden
- -Gedichten en teksten
- -Audio, geluid en muziek
- -Video en film
- *Tips, trucs, regels voor HLMBLG
Haarlemblog wordt gemaakt door
@haarlemblog op twitter
Loading Tweet...
HaarlemBlog vind je ook hier:
Tag Results
11 berichten met de tag gedicht
De Kreeksluiper vaart uit
Nu staat ‘ie ie bij mij in de straat in Haarlem-Noord
maar hij wil natuurlijk de woelige baren op.
De wilde vaart is misschien te wild
of die zeeën zijn te hoog gegrepen voor hem.
Maar wat is er mis met tuffen door de Kaag
of rondtoeren door de Ringvaart?
Maar nu even niet.
Nu even de veiligheid van de stad gebruiken
om op adem te komen,
om kracht op te doen.
Hij ligt nu in de stenen haven,
aangemeerd onder de straatverlichting.
Het zeegat begint pas voorbij de afhaalchinees,
de stoplichten
en een uitvoegstrook of twee.
Maar dit is slechts een uitwijkhaven
voor De Kreeksluiper.
Zodra het water weer betreedbaar is,
is hij niet meer te houden.
Sluipen? Nee, stormen zal hij.
Geen zee te hoog,
geen kreek te wild.
De Kreeksluiper is Hollands Glorie.
Trossen los!
Maar eerst even de parkeerhaven uit
en al die kettingen van de lantaarnpaal loskrijgen.
Waar is de sleutel?
De Raaks past als een jas
De Raaks past als een jas
Niet zozeer als een vertrouwde jas
Maar de jas die aan probeer, in de winkel
Dan wil mijn arm niet goed door het armgat
Stroopt mijn mouw zich tot een klont
En vraag ik hulpeloos: “En, hoe zit ‘ie?”
Ik weet gewoon nog niet goed
Hoe dat moet
Omgaan met een nieuw stuk stad
Ik denk altijd maar dat ik niet pas
En niet de jas
De Raaks moet nog een beetje om me heen slijten.
Zomaar een zaterdagavond? Zoals Grimago ze beleeft, zijn ze nooit “zomaar”.
Eindelijk weer eens iemand over de vloer
Het werd nu al de derde thermoskan vol koffie
En de buurvrouw was al voor een voorraad kaakjes
Naar de supermarkt geweest
De aanloop was groter dan bij haar laatste verjaardag
Mensen van heinde en verre
Soms waren ze zo weer weg
En gingen ze niet eens zitten
Maar allemaal geïnteresseerd
En vol vragen over bedragen
Leidingen en originele details
Dat wist ze allemaal niet meer zo precies
Ze werd ook al een dagje ouder
Maar wat een gezelligheid toch weer
Volgend jaar zet ze haar huis vast opnieuw te koop
Leve de Open Huizen Route.
We zijn een stad. Met professionals.
Ingebroken bij mijn moeder
In wijk Welgelegen
Zoals ze dit deel van het Rozenprieel graag noemen
De kraak was kinderlijk eenvoudig
Kwam geen boor, koevoet
Of ander praktisch vakmanschap aan te pas
Schroevendraaier was genoeg
Nauwelijks waarneembare schade
Maar natuurlijk wel verlies en verdriet
De agenten deden hun best
Stuurden zelfs de technische recherche
Niets te dol voor mijn moeder
De communicatie als altijd goed verzorgd
Verwachtingenmanagement en paniekbeheersing
Cursusblokken 2 en 3
Folders voor inbraakpreventie en
Goedbedoelde opmerkingen als:
“Ze hielden uw huis misschien al weken in de gaten”,
“Ze weten precies wat ze doen en waar ze moeten zijn”
Inbrekers en rechercheurs
Allemaal professionals
Bezig met hetzelfde
Maar met een andere invalshoek
Haarlem is een stad
En bij een stad
Horen stadverschijnselen.
Tommy Emmanuel - Tommy Emmanuel
Een avondje als saai publiek
Zaterdagavond naar een mooi concert van Tommy Emmanuel in de Philharmonie geweest. Leuke man, prachtige muziek, leuke meespelende knullen. En een keurig publiek. Haarlems publiek. En gitaarvolk. En gitaren.
Gitaarvolk is een geweldige groep, die elkaar veelbetekenende blikken toewerpt en die finesses van snaren, klankkasten en versterkers weten op een manier die muziekwinkeliers soms tot wanhoop drijft. Het gitaarvolk had zaterdagavond veel gitaren bij zich. Te zegenen door De Meester zelf, denk ik.
In het publiek, op rij 3, zaten twee mannen waarvan Mart Smeets zou zeggen: “Het mooie is er wel van af”. Tommy Emmanuel maakte een opmerking in hun richting die aansloot bij mijn gedachte, dat het dagprogramma van de Brijderstichting eerder was afgelopen dan gedacht. Maar ze gingen helemaal op in de muziek en dat was op zich prachtig. Maar dat opsteken van vingers, handen, signalen enzovoort leidde me een beetje af. Ik ergerde me.
Dat werd goedgemaakt door een paar mannen van het gitaarvolk, die met hun vers gesigneerde gitaar in de hal van de Philharmonie een stukje gingen spelen. Prachtig, zulke spontaniteit, denk ik. Maar voor het gitaarvolk een levensbehoefte. Hun blikken verraadden zoveel.
Op de weg terug spraken mijn vriend en ik over wat we gehoord en gezien hadden. Ik maakte politiek correcte opmerkingen over mijn ergernis over de mannen op rij 3. Mooie woorden over dat het ook mooi is dat zulke types een kaartje konden bemachtigen en dat muziek voor iedereen is, kortom: Albert Schweitzer.
Mijn vriend maakte een rake opmerking: “Tja, maar de rest van het publiek is ook wel heel erg doorsnee, gemiddeld, saai misschien wel.” Wijzelf incluis dus.
Was ik toch mooi in mijn eigen beeld van mezelf gaan geloven. De rolverwarring hield me lang uit mijn slaap. En ik kwam pas tot rust toen ik mijn therapeut herinnerde die zei: “Saai is goed.” Het is niet wat ik direct zoek, maar ik sliep er wel van.
De Bounty uit Zeebrugge
De Bounty uit Zeebrugge heeft Haarlem gehaald
In stukken op een schrootboot van Treffers
In de nabijheid van de eveneens in onbruik geraakte Emilie
uit Oostende.
Het Spaarne als laatste haven,
misschien had het mooier gekund.
Maar toch ook niet heel erg veel mooier.
Het Spaarne is een afwisselende rivier
na iedere bocht is het beeld anders
En niet altijd wat het lijkt.
Mart Smeets, Martin Gaus, Yvonne van Gennip
en vele anderen die concurreren
met een beeld dat mooier is dan zijzelf
Gevels, echt, replica’s, modern en namaak
bruggen, monumentaal en een verfroller,
een kerktoren zonder gemeente,
molens voor stroom en vanwege historie,
oud bier en nog oudere donkaards op een bankje.
De Mariastichting is leeg en afgebroken,
Mies is er geboren en ik denk veel aan haar
maar de gebouwde herinnering is weg.
De woningen van de niet-zorgbehoevenden staan er nog
in volle glorie, naast de verlaten plek.
Een politiekantoor waar je met plezier naartoe gaat,
behalve als je er moet zijn of erbij bent.
Een mooie koepel
die een gevangenis is
en een draaibrug naar de vrijheid.
Maar je kunt ook aan de verkeerde kant
van de brug terecht komen
De Prinsenbrug is voor het Spaarne
wat de spoorlijn voor menige stad is.
Daar voorbij ben je als schip
in een negorij terecht gekomen,
slopers volgen je gangen
en wachten
tot je uitgeput in hun grijpers terecht bent gekomen.
De Bounty uit Zeebrugge is aan de verkeerde kant
van de brug terecht gekomen.
Het Spaarne kan liefde geven,
is mijn stellige overtuiging.
Maar de Bounty uit Zeebrugge ervaart
de andere kant van het Spaarne.
De genadeloze rivier, die Haarlemse rivier,
die je duidelijk maakt wie je bent
en waar je staat,
zoals Haarlemmers dat kunnen.
Elke stad krijgt de rivier die het verdient.
Het is een roemloos einde
voor De Bounty uit Zeebrugge
Het zal de Emilie niet beter vergaan.
